2006 April

Tuesday April 18 2006, 7:38
Dział: Chiny

(uwaga – wszystkie zdjęcia dostępne w dziale ‘Galeria’ – tutaj zamieszczam tylko wybrane)

Przybyłem. Zobaczyłem. Wróciłem Niesamowita podróż niemal jak na koniec świata. 28 godzin w pociągu w jedną stroną, tyle samo w powrotną. Co można zrobić w tym czasie? Okazuje się, że całkiem sporo. Wypić kilka piw. Posmakować wina. Koreańskiej wódki. Podjeść. Pograć w karty, kości. Poczytać. Poleżeć. Pospać. Posiedzieć. Pogadać. Przemyśleć tysiąc spraw i jeszcze mieć czas na tą tysiąc i jedną

(to niemal cały skład naszego przedziału – nasze ulubione Słowaczki – Weronika i Kristina)

Na całe szczęście każda podróż ma swój koniec. Tak więc oto po dwudniowej podróży dotarliśmy na miejsce. Pierwsze wrażenie po wyjściu z pociągu – gorąco. Wilgotno. Na całe szczęście tego dnia nic nie było przewidziane, poza dotarciem do hotelu, obiadem (typowo chińskim – a jakże), rozdaniem kluczy do pokojów (tak, tak – w takiej kolejności – najpierw jedzenie, potem zaś czas na prysznic…) i ustaleniem pobudki następnego dnia na nieludzką wręcz godzinę 6. Nikt nie ma ochoty na wyjście gdziekolwiek. Miasto sprawia wrażenie przyjemnego, ale postanawiamy, że czas na bliższe poznanie znajdzie się następnego dnia.

Dzień pierwszy.

Pobudka skoro świt, szybkie śniadanie i ruszamy. Na pierwszy ogień jaskinia, która bez dwóch zdań robi niesamowite wrażenie, szkoda tylko, że upstrzona została wątpliwej urody lampami.

Choć wszystko to przebiła … winda. Tak, tak. Nie ma to, jak w taki pięknym miejscu wybudować windę… Nie narzekaliśmy jednak, bo i po co – i tak niczego to by nie zmieniło

Kolejny punkt programu to rejs po LiJiang – i już wiadomo, dlaczego to miejsce uważane jest za jedno z piękniejszych w Chinach – niesamowite wzgórza, pokryte wszelką roślinnościa. Ma się wrażenie, jakby to nie była lita skała, tylko wyjątkowo żyzna ziemia.

A oto i ekipa

I na deser – kuchnia okrętowa Przyznam się szczerze – nie próbowałem specjalności, wystarczył mi widok krabów i krewetek obtoczonych w wątpliwej jakości panierce

Po kilku godzinach dotarliśmy do kolejnego miejsca – mieściny (w chińskich kategoriach wioski) Yangshuo (marne 300 tysięcy mieszkańców). Miejsce naprawdę piękne, szkoda tylko, że nie miałem więcej czasu na pobuszowanie po licznych zaułkach i krętych uliczkach.

Nie mogłem sobie odmówić zrobienia tego zdjęcia – już to ze względu na kolorystykę, już to na krzyż, wystający z pomiędzy posążków.

Tutaj zaś uwieczniłem proces produkcji jedwabiu

I jeszcze jedno zdjęcie – niby zwyczajne boisko przyszkolne. Ale wyobraźcie sobie, jaka to musi być frajda grać w kosza na boisku otoczonym przez takie góry, jak ta w tle. Niesamowite wrażenie. Zresztą większość miejsc w tym rejonie sprawia wrażenie wciśniętych między skały i góry.

Zmęczony, spocony (ech, nieludzka wilgotność, a i temperatura wysoka) zapakowałem się ostatkiem sił do autobusu. Koniec pierwszego dnia zwiedzania. Przez grzeczność nie wspomnę o obiedzie – zupełnie nie przypadł mi do gustu. Na całe szczęście po przyjeździe do hotelu w Guilinie i prysznicu odzyskałem siły. Na tyle, że mogłem myśleć o uskutecznieniu jakiegoś wypadu ‘na miasto’. Oczywiście w doborowym towarzystwie

A to zdjęcie sprzed jednej z restauracji. Nie ma to, jak samemu skompletować sobie menu. Ja akurat nie jestem zwolennikiem tego typu fast-foodów, więc odmówiłem sobie tej wątpliwej przyjemności.

Dzień drugi.

Kolejna poranna pobudka, tym razem przewodnicy zlitowali sie nad nami i ustalili godzinę wstawania na 7.30 Dzięki im za to

Rozpoczeliśmy zwiedzanie od jednego z najbardziej chyba znanych i kojarzonych widoków związanych z Guilinem – wzgórza XiangBi – w kształcie słonia (zanurzającego trąbę w wodach rzeki Li).

Mnie zainteresowały także ptaki, które widziałem dzień wcześniej. Te bystre stworzenia wykorzystywane są do łowienia ryb. Nie odmówiłem więc sobie okazji zrobienia kilku zdjęć.

Po licznych próbach, zwieńczonych tymi oto zdjeciami zrobiłem sobie przerwe, uwieczniając na fotografii robotnika skrzętnie rozbijającego pobliski chodnik. Być może na jego miejscu powstanie taki oto oryginalny, nowy.

Po tych porannych spacerach przyszła kolej na prawdziwe wyzwanie – wzgórze DieCai.

Nie wiem, kto wpadł na pomysł budowania schodów prowadzących na szczyt wzgórza, ale kazałbym temu ktosiowi chodzić tymi schodami w te i we wte. Męczarnia – to jedno słowo przychodzi mi do głowy. Naprawdę uważam, że w górach chodzi się po szlakach, a nie po schodach. Tak czy owak dotarłem na szczyt, mijając przy okazji świątynię i płaskorzeźby na skałach.

Upał straszny, więc i nie dziwne, że minę po dotarciu na szczyt miałem taką, jak na poniższym zdjęciu:

Nie wspomnę już o drodze na dół, bo i po co. Schodzenie schodami jest jeszcze bardziej interesujące, niż wchodzenie nimi

Na całe szczęście na dole czekał już autokar. Zapakowaliśmy się i ruszyliśmy na zwiedzanie kolejnego punktu – kanału Ling (LingQiu). Zbudowany w latach 219-214 p.n.e.służył pierwszemu cesarzowi, pozwalając na transport zaopatrzenia jego wojsk. Kanał ten uważany jest za jedną z trzech budowli pokazujących zdolności chińskiej inżynierii (pozostałymi są – Wielki Mur i system rzeka Du – system irygacyjny).

Dzień trzeci.

Rozpoczynamy od zwiedzenia kolejnej jaskini. LuDi Yan jest – moim zdaniem – jeszcze ładniejsza, od jaskini zwiedzanej pierwszego dnia, szkoda tylko, że i tu powstawiano owe śmieszne lampy.

Kolejne miejsce to pewna wioska. Oficjalnie – jednej z mniejszości. Faktycznie? Hmm. Nie wiem, czy choć jedna osoba w tym miejscu była z jakiejś mniejszości. No cóż – dla większości turystów najważniejsze jest, żeby po prostu zobaczyć kolejne kolorowe miejsce.

Tutaj jedna z zabaw – przeskakiwanie nad ‘prętami’ bambusowymi

I kolejna atrakcja – walki kogutów (w rytm hiszpańskiej muzyki… skojarzenia z corridą chyba jak najbardziej oczywiste…). Na zdjęciu kobieta ciesząca się po wygraniu zakładu (można było obstawiać, który kogut wygra)

Po tych atrakcjach już tylko zapakowałem się do autokaru i czekałem na powrót do Gulinu – kilka miejsc w tym mieście chciałem zobaczyć, co też udało się.

I jeszcze na koniec czekała taka oto niespodzianka:

Na centralnym placu wyrysowano olbrzymią mapę świata, na której nie zapomniano także o umieszczeniu naszej stolicy I to nawet z nazwą napisaną po polsku

Powrót.

Pobudka o 7.30. Szybki prysznic, spakowanie plecaka i można zapakować się do autobusu. Pogoda zdecydowanie gorsza – temperatura spadła do jakiś 15-18 stopni, pochmurno – cisza jak przed burzą. Ale to już nie nasz problem. Docieramy na dworzec kolejowy, przedostajemy się przez kolejne bramki i po krótkim pobycie w poczekalni dostajemy się do pociągu. Skład osobowy naszego ‘przedziału’ zbliżony do pierwszego – sekcja słowacka, sekcja polska oraz sekcja amerykańska

Teraz już tylko odliczaliśmy, ile to jeszcze zostało do Szanghaju. Krajobraz za oknami taki, jak na poniższych zdjęciach

Tym razem nasza grupa została rozrzucona po całym pociągu – Chris i Kyoko odwiedzają nas od czasu do czasu. A i ja składam rewizytę Sporo czasu przegadałem z Jian (Koreanką). Chris nie mógł tego zrozumieć – dla niego Jian jest strasznie ’sztywna’ (Oh man, what a stiff girl) – choć sam z własnej nieprzymuszonej woli przesiedział z nami całkiem sporo czasu Cóż – Chris jest po prostu bardziej otwarty i bezpośredni. Jian jest zupełnie inna. Co nie znaczy, że sztywna. I tak właśnie na takich rozmowach przerywanych grą w karty i kości, jak również snem przemęczyliśmy drogę powrotną

8 komentarze(y)

Jeśli podoba Ci się ten wpis, uważasz go za ciekawy - 'zalinkuj' do niego.
Jak to zrobić? To proste - przekopiuj poniższy kod (CTRL+C) a następnie wklej go (CTRL+V) na swojej stronie
Odnośnik do wpisu będzie wyglądał tak:Guilin – czyli 56 godzin w pociągu

<a href="http://szymczyk.foxnet.pl/?p=42">Guilin – czyli 56 godzin w pociągu</a>

Kwietniowe rozkojarzenie

Friday April 07 2006, 4:54
Dział: Chiny

Coraz ładniejsza pogoda nie sprzyja pojawianiu się kolejnych wpisów – zamiast siedzieć w domu wybieram wypad na siatkówkę lub kosza. W końcu im więcej się człowiek rusza, tym lepiej się potem siedzi nad krzakami. Wiem, co mówię – sprawdzałem i działa

Z tą pogodą to nie tylko moje odczucie – ludzie jakoś bardziej kojarzą Zamurowało mnie, gdy kilka dni temu znajoma z grupy, Japonka, zauważyła, że pozbyłem się zarostu (brody).

Pomyślicie teraz, co też w tym takiego zaskakującego (jeśli nie zaskakuje Was fakt, że w ogóle miałem brodę ). Otóż brodę zgoliłem tydzień wcześniej (tak swoją drogą, to nie miałem okazji się z nią zżyć – doczekała się raptem drugiego miesiąca istnienia, po czym zakończyła swój krótki żywot na sugestię pewnej Osoby). Jakby tego było mało, równie ’spostrzegawczy’ był znajomy Australijczyk. A i Chińczyk z Niemiec miał równie znakomity refleks Ale on akurat jest usprawiedliwiony Stwierdził bowiem, wyjaśniającym tonem, że jak dla niego, to po prostu za krótko miałem ten zarost. Zanim zdążył się przyzwyczaić do faktu, że znajomy ma brodę, ten już się jej pozbył Jak dodał, on musiałbym się mocno zastanowić, czy zgolić. No ale – jak wyjaśnił – dla niego powrót do brody nie zająłby dwóch miesięcy. Tak to już bywa, jak goli się raz na rok

Ciekawe są więc moje obserwacje rynku reklamowego w Chinach. Coraz więcej reklam maszynek do golenia, a jakoś nie zauważyłem, żeby Chińczycy mieli problem z utrzymaniem gładkich twarzy. Może więc maszynka do golenia ma po prostu być? Może spece od marketingu owych firm powiedzieliby nam coś więcej o tworzeniu zapotrzebowania na produkty ich firm bazując na pewnych ‘kompleksach’ Azjatów ? Nie? Nie chcą się podzielić swoją wiedzą? W porządku. Swoje wiem.

W tematach uczelnianych to zajęcia odrobinę lepsze, ale może to tylko dzięki słonecznej pogodzie, która pozwala z większym optymizmem zagłębiać się w treść książek. I liczne śmieszne zdarzenia również pozwalają przeżyć kolejną godzinę

Ostatnio ubawił mnie setnie kolega z grupy – wspominany na blogu już przeze mnie Jonas (Szwed). Otóż do sprzętów codziennego użytku na zajęciach dodał ostatnio … lupę. Rewelacja. Pamiętacie postać Sherlocka Holmes’a? Jonas strojem nie jest do niego podobny, ale operowaniem szkłem powiększającym (takim porządnym – na długiej rączce) zdecydowanie. Cóż jednak ma poradzić. Korzystanie z kieszonkowego słownika, gdzie znaki są tak małe, że czasami naprawdę ciężko stwierdzić, z ilu kresek się składają, wymusza stosowanie odpowiednich środków – w jego przypadku jest to szkło powiększające.

Z innych śmiesznych rzeczy, to spieszę donieść, że najbliższy tydzień upłynie mi pod znakiem buszowania po południu Chin. Co oznacza, że wkrótce w galerii ukaże się spora liczba nowych zdjęć. Co w tym śmiesznego? Ano dojazd na miejsce zajmie mi 28 godzin. Pociągiem. Na całe szczęście – w doborowym towarzystwie. Już poczyniliśmy ustalenia i ‘nasz’ sześcioosobowy przedział będzie gościł dwójkę Polaków, dwójkę Słowaczek, Japonkę i Koreankę Zapowiada się zwariowane 28 godzin jazdy, trzy dni zwiedzania i kolejne 28 godzin powrotu I to wszystko już od soboty

W końcu trzeba się zrelaksować przed egzaminami śródsemestralnymi

2 komentarze(y)

<a href="http://szymczyk.foxnet.pl/?p=39">Kwietniowe rozkojarzenie</a>

Zapiski z Państwa Środka