2009 February

Friday February 27 2009, 10:52
Dział: Chiny

Mineły raptem dwa tygodnie a ja znów zawitałem w Shenzhen. Pogoda jeszcze ładniejsza, miła odmiana po mojej zeszłotygodniowej wyprawie na spotkania do prowincji Shandong (zimno, deszczowo/śnieżnie i pochmurnie), jak i krótkim przystanku w Szanghaju (także deszczowo).

Tymczasem prowincja Guandong przywitała mnie temperaturą grubo powyżej 25 stopni. Cóż było więc robić – zacząłem się pocić i tęsknić (odrobinę) za chłodym Szanghajem

Dzięki taksówkom w Shenzhen nie zapomniałem, jaki dzień tygodnia (patrz: poprzedni wpis), więc ze spokojem odbywałem kolejne spotkania. I wszystko szło miło i przyjemnie, aż do ostatniego spotkania.

Firma wyglądała na poważną. Miła korespondencja, znośna rozmowa przez telefon, aż do zgrzytu, jakim było pojawienie się w fabryce. A w zasadzie to w manufakturze. Nie robię z tego żadnej firmie zarzutu, bo trudno mieć od razu budynek biurowy i hale produkcyjną. Nie w tym rzecz. Mało rozgarnięty człowiek w firmie może skutecznie popsuć cały, mozolnie budowny, wizerunek.

Niestety wciąż są firmy, które tego w nie rozumieją. Zapewne – zważywszy na to, co się ostatnio na świecie dzieje – szybko nadrobią zaległości (niektórzy – bankrutując).

Ale wracając do mojego spotkania. Długo w firmie nie zabawiłem, bo na większą część moich pytań człowiek odpowiedzieć nie potrafił. A nie miał się kogo zapytać. To też przemilczę, bo po co się dodatkowo znęcać.

Najzabawniejsze dopiero przyszło. Miałem się dostać na lotnisko, więc umówiliśmy się zawczasu, że po spotkaniu zostanę na to lotnisko odstawiony. I się zaczęło. Nie ma samochodu. Ok, więc jak się mogę dostać na lotnisko? Taksówka. Jasne, nie jestem wybredny.

Ale taksówki nie ma w pobliżu firmy, bo budynek na uboczy stoi (szumnie się to nazywa – industrial zone). Ok. Więc trzeba iść do taksówki. Znaczy się do większej ulicy. Spoko. Dwadzieścia dobrych minut w pełnym słońcu. Nie komentuję, cieszę się, że mam lekki bagaż.

Docieramy do większej ulicy. I czekamy. Czekamy – taksówki przejeżdzają, a my żadnej nie łapiemy. Pytam się – czekamy na jakąś specjalną taksówkę (w Shenzhen jest kilka różnokolorowych taksówek). Nie, czekamy na taksówkę, którą jedzie ktoś z firmy. I ma mi ją przekazać. Ok. Na pytanie, co za różnica, którą taksówką pojadę – odpowiedzi nie uzyskuję. ‘Ktoś’ dzwoni po 15 minutach, że jeszcze coś ma do załatwienia. Dobrą chwilę zajmuje mojemu opiekunowi dojście do wniosku, że w takim razie łapiemy taksówkę.

Tutaj uwaga – mój opiekun nie wiedział, że mówię po chińsku.

Zatrzymuje taksówkę i zaczyna się (ja się przysłuchuję rozmowie udając, że kontempluję widok najbliższego budynku)

- Na lotnisko. Mam zagranicznego gościa i musi się na lotnisko dostać.
- Obcokrajowiec? – taksówkarz z błyskiem w oku już zaczyna kalkulacje. – Ale na lotnisko daleko. Mi się nie opłaca tam jechać.
- To za ile pojedziesz?
- Za 120 mogę jechać. Powiedz mu po prostu, że 120 na lotnisko.
- W porządku.

- Taksówkarz mówi, że kurs na lotnisko to 120 yuanów – zwraca się do mnie mój opiekun.
- W porządku – mówię, nie dając po sobie poznać, że właśnie stracił potencjalnego klienta. Żegnam się z moim opiekunem, wsiadam do taksówki i ruszamy.

Taksówkarz zadowolony z siebie, że hoho – dzwoni do jakiegoś znajomego i chwali się, że właśnie jedzie na lotnisko. Ma tutaj takiego białego, obcokrajowca, co to zapłaci za kurs 120 yuanów. Jaka szkoda, że nie wie, co ten obcokrajowiec sobie właśnie myśli.

Dojeżdzamy na lotnisko. Daję kwotę za kurs na lotnisko. Nie żadne 120, a 70. I się zaczyna. Taksówkarz na migi stara się powiedzieć, że 120. Więc obcokrajowiec mu po chińsku wyjaśnia:

- Jakie 120 yuanów? Ile taksometr wskazuje? Ile było za przejazd autostradą? Gdzie więc 120?

Zobaczenie miny sprytnego taksówkarza – bezcenne. Zamurowało go. Po chwili dochodzi do siebie:

- Przecież było 120 umówione.
- Ze mną żadne 120 nie było umówione.
- Za normalną kwotę to mi się nie opłaca jechać.
- Co się nie opłaca? To jest lotnisko, zaraz będziesz miał kolejnego klienta.
- Ale miało być 120 – taksówkarz zaczyna się gotować. Szczerze – aż jestem ciekaw, co teraz zrobi. – Masz mi dać 120!
- Naprawdę? To jak? Dzwonimy do Twojej korporacji?

I na tym się rozmowa kończy. Coś tam sobie pod nosem klnie – ale mi to zwisa i powiewa. Za dużo już miałem przejść z taksówkarzami w Chinach, żeby na mnie ich wiązanki robiły wrażenie. Poza tym jak się mówi po chińsku, to się taki dwa razy zastanowi, zanim coś głupiego zrobi. Wiadomo – nie mówisz po chińsku, to Cię może pobić i co zrobisz? Znajdzie sobie świadka (drugiego taksówkarza) i policji powie, że to Ty sprowokowałeś. A tak? Ja mam frajdę, i trochę mi się humor po nieudanym spotkaniu poprawia. Co zrobić – czasami takie drobnostki mogą humor poprawić

A na okrasę tego wpisu – zdjęcie obiektu jaki kontemplowałem, przysłuchując się rozmowie mojego opiekuna z taksówkarzem.

Do czegoś podobne? Może do tego?

7 komentarze(y)

Jeśli podoba Ci się ten wpis, uważasz go za ciekawy - 'zalinkuj' do niego.
Jak to zrobić? To proste - przekopiuj poniższy kod (CTRL+C) a następnie wklej go (CTRL+V) na swojej stronie
Odnośnik do wpisu będzie wyglądał tak:Na dobry humor – taksówka ;-)

<a href="http://szymczyk.foxnet.pl/?p=149">Na dobry humor – taksówka ;-)</a>

Taksówki na południu

Thursday February 12 2009, 3:04
Dział: Chiny

Jako że ten tydzień spędzam na spotkaniach w fabrykach na południu Chin (Kanton – Guangzhou, Shenzhen), to i sporo czasu spędzam w samochodach, a co za tym idzie – także w taksówkach. I tak siedząc sobie w tych taksówkach, obserwujac co też się dookoła dzieje i ciesząc się, że choć przez chwilę mogę posiedzieć w klimatyzowanym samochodzie, różne rzeczy zwracają moją uwagę.

———————-
Taksówki w Guangzhou

W Guangzhou uwagę moją zwróciła informacja dla pasażerów. Otóż zgodnie z rozporządzeniem Biura Porządku Publicznego w taksówkach w Guanzghou na przednim siedzeniu mają prawo siedzieć wyłącznie kobiety i dzieci. Zdziwiłem się, widząc taki przepis, w związku z czym przeczytałem raz jeszcze. Nie pomyliłem się. Na przednim siedzeniu – kobiety i dzieci.

Zacząłem się zastanawiać, jakie to powody kierowały ustawodowacą, ale żeby być pewnym – zagadałem do taksówkarza. Ten uśmiechnął się najpierw, a potem zapytam mnie, skąd jestem.

Zdziwiłem się tym pytaniem, ale odpowiedziałem zgodnie z prawdę – z Europy (Polska nic by mu nie powiedziało, więc ograniczyłem się do ogólnikowego ‘Europa’). Tym niemniej – dodałem zaraz – mieszkam dłuższy czas w Szanghaju i tam takiej informacji w taksówce nie spotkałem. Może się niezbyt uważnie przyglądam taksówkom w Szanghaju (preferuję metro), ale nie przypominam sobie takiej treści.

Taksówkarz uśmiechnął się ponownie i zaczął mi tłumaczyć – że choć przepis ten niemal martwy, to jednak ma swoje uzasadnienie – że Guangzhou to miasto niespokojne, że przestępczość większa, że przepis służy temu, żeby się jakiś szaleniec nie znalazł (oczywiście mężczyzna), który taksówkarza sponiewiera.

Nie wiem, dlaczego miałby sponiewierać tylko siedząc na przednim siedzeniu, ale po co za dużo o tym myśleć. Jeśli jakiemuś taksówkarzowi w Guangzhou przepis ten uratował życie – chwała ustawodawcy.

I chylę czoła przed kobietami i dziećmi w Guangzhou – cieszą się sporym zaufaniem, jeśli nikt ich nawet nie podejrzewa o to, że mogliby coś przykrego taksówkarzowi zrobić.

———————
Taksówki w Shenzhen

Byłem akurat po całym dniu spotkań w Guangzhou (jak to się ładnie mówi – niby, że w jednym miejscu, ale od jednej fabryki do drugiej i dwie godziny można jechać) a tu jeszcze tego samego dnia chciałem się dostać do Shenzhen.

Kupiłem więc bilet na pociąg o 19, zaś już o 20 byłem w Shenzhen (szybkie linie – CRH – chwalę sobie, jedzie toto ponad 200km/h, czasu się nie traci. I podróż wychodzi godzinę, a nie jakieś dwie samochodem).

W Shenzhen – odczuwając już lekkie zmęczenie – udałem się na postój taksówek. Grupka cwaniaków próbujących sobie wywalczyć miejsce w kolejce na postoju ożywiła mnie trochę – nie ma to, jak po chińsku zwrócić uwagę Chińczykowi, żeby nie pchał się i grzecznie stanął na końcu kolejki jak Budda przykazał

Kilkanaście minut później, siedząc już w taksówce uwagę moją zwrócił nagłówek siedzenia z przodu. A dokładniej – pokrowiec nagłówka, z jednym słowem – ‘środa’.

Najpierw zastanowiłem się, czy znam jakąś firmę o tak wdzięcznej nazwie. Nie znam. Poza tym nie ma adresu, ani numeru telefonu. I dopiero po chwili dotarło do mnie – kurcze, to dobry pomysł. W trakcie takiego maratonu, jaki mam w Kantonie, łatwo stracić rachubę czasu. W końcu liczę dni spotkaniami i nazwami firm. Na zasadzie: dzisiaj firmy A, B i. Jutro C i D.

Po kilku dniach takiego rachowania czasu można się zgubić w kolejnych dniach tygodnia. I nie ma wtedy nic lepszego, niż taka taksówka. Wsiadasz po całym dniu spotkań, rozpinasz koszulę pod szyją i z ulgą wpatrując się w nagłówek przypominasz sobie, jaki to też dzisiaj dzień

5 komentarze(y)

<a href="http://szymczyk.foxnet.pl/?p=148">Taksówki na południu</a>

Wspomnień czar – Welcome to Beijing!

Wednesday February 04 2009, 3:18
Dział: Chiny

Słowo się rzekło (w poprzednim wpisie), więc i słów kilka o obchodach Chińskiego Nowego Roku

Tym razem udało mi się zgłębić tajniki dodawania na stałe napisów do klipów wideo, więc wraz z Heleną przetłumaczyliśmy dla Was – Czytelnicy (Widzowie) poniższy klip – który był jednym z wielu w trakcie noworocznego programu.

Oprócz skeczów można było posłuchać muzyki, śpiewu; można było podziwiać akrobatów, występ magika – słowem dla każdego coś miłego.

Żeby jednak nie przedłużać – zapraszam do oglądania

Powyższy klip został ściągnięty z serwisu sina.com, pierwotnie zaś emisja miała miejsce 25 stycznia 2009 roku na antenie CCTV1. Tłumaczenie polskie jest autorstwa Heleny i mojego – pozwoli poczuć klimat chińskiego skeczu – mam nadzieję, że przypadnie do gustu

————————————————————————————————-
Kilka wyjaśnień:

1. Fragment z Koreańczykiem – kilka dowcipów językowych, trudnych do przetłumaczenia (bazują na podobnej wymomie słów) – przykładowo pożeganie Koreańczyka i reakcja Kobiety, która nie zrouzmiała, ale wyjaśnia, że to toaleta darmowa (podobieństwo wymowy – w u mnie owo ‘AAA’)

2. Fragment z Amerykaninem (bo Wszyscy Obcokrajowcy to Amerykanie ), gdzie wyjaśniając dojście do stadionu pojawia się na drodze Grób Ksieżniczki. Kobieta pyta cudzoziemca o to, czy wie, kto to jest cesarz – ten, który władał Zakazanym Miastem. Z całego długiego wyrażenia nasz biedny Obcokrajowiec wyłapał dwa słowa, które ułożyły mu sie w słowo oznaczające służby porządkowe (niżej w hierarchii niż policja – taka policja obywatelska).

3. Cesarz – jego przedstawienie przez Chińczyka – tutaj wyjaśnić najlepiej będzie pokazując obraz jednego z Cesarzy:

obraz pochodzi ze strony: http://www.chinapage.com/emperor/qin1002.html

Mam nadzieję, że teraz wszystko jasne

7 komentarze(y)

<a href="http://szymczyk.foxnet.pl/?p=146">Wspomnień czar – Welcome to Beijing!</a>

Zapiski z Państwa Środka