Weasel coffee z Wietnamu

Kolejna wizyta w Wietnamie, będzie tych wizyt coraz więcej, choć pracuję już nad wsparciem lokalnym, bo plany związane z Wietnamem mam ambitne i czasu może czasami nie starczać tak mi, jak i mojemu zespołowi. Tym niemniej, powtórzę się, do Wietnamu za każdym razem wracam z przyjemnością – lubię miejsca, gdzie sporo się dzieje, gdzie ludzie widzą sens w zasuwaniu i poprawie swojego bytu – a obecny Wietnam jak i sytuacja międzynarodowa temu służą. Oczywiście, jak wszędzie, można narzekać – że nie wszystkim się chce, że niektórzy oderwani od rzeczywistości, ale tak jest wszędzie. Plusy mimo wszystko dalej przeważają nad minusami i tylko wypada mieć nadzieję, że tych plusów będzie coraz więcej a minusów coraz mniej.

Żeby jednak wpis nie był ciężki, to dzisiaj temat ‘poboczny’, choć dla mnie całkiem ważny 😉 Jak niektórzy może wiedzą nie od dziś lubię kawę. Nie, nie poprawia mi ciśnienia (to w pracy jaką wykonuję ma się zawsze wysokie, a od kiedy u sterów w USA jest prezydent Trump to już w ogóle momentami szybuje niemal na poziomach stratosfery), ale lubię smak kawy i tą inność od innych trunków typu herbata (choć herbaty czarne czy owocowe też lubię!). Lubię w związku z tym od czasu do czasu z kawą poeksperymentować – a to jakaś z żeńszeniem, z mlekiem takim czy owakim (tak, sojowe latte też zdarza się wypić 🙂 aczkolwiek nie w ramach lansu), z taką czy inną czekoladą, czy jeszcze innymi dodatkami. Trudno zatem nie lubić w moim przypadku Wietnamu, który z kawy słynie i zapewne nie będzie przesadą, jeśli powiem, że ma w Azji Południowo Wschodniej po prostu najlepszą kawę.

Tym razem zatem przekroczyłem kolejną granicę i kupiłem sobie w ramach prezentu za dobrze zrobioną tygodniową pracę na miejscu, paczkę kawy, która przygotowywana jest w sposób… nieoczywisty.

Ale od początku, czyli od historii powstania tejże kawy. Dla tych, którzy nie wiedzą, zanim na Wietnamie połamali sobie zęby Amerykanie, mieliśmy w tym kraju Francuzów. Ich obecność można liczyć od połowy wieku XIX, kiedy to dokładnie w 1858 flota francuska zaatakowała port w DaNang (podobno świetne obecnie miejsce turystyczne – jeszcze tam nie dotarłem) a po bez mała 25latach faktycznie przejęła kontrolę nad środkowym i północnym Wietnamem, tworząc kolonię. Utrzymali się w Wietnamie 90 lat, aż do roku 1954, kiedy to po przegranej bitwie pod DienBienPhu opuścili Wietnam. Tych 90 lat ich obecności i rządzenia to z jednej strony historia kolonialnej eksploatacji, ale i kulturowych wpływów – między innymi dotyczącymi … kawy 🙂 Wpływy francuskie widać też jednak w architekturze (miasto Hanoi szczególnie), edukacji, administracji, ale i kuchni (bagietki!). Nie ma jednak co udawać – mocarstwa kolonialne nie podbijały terenów, żeby przynosić bagietki i kawę (czy jak inni ‘wartości’ i ‘demokrację’), ale by podbite tereny oskubywać. Warto o tym pamiętać, odwiedzając takie miejsca i zachwycając się czy to budynkami w Hanoi, czy właśnie kawą, że z perspektywy mieszkańców Wietnamu epoka kolonialna to był czas wyzysku kraju.

Spójrzmy na to właśnie z perspektywy wspomnianej już kawy. Jej początki uprawy w Wietnamie zawdzięczamy francuskiemu misjonarzowi, który w 1857 przywiózł pierwsze drzewko arabiki a trochę ponad 30 lat później Francuzi zakładają w Wietnamie pierwsze plantacje. Arabika swoją drogą została wyparta przez bardziej odporną robustę. Dzisiaj zaś Wietnam jest jednym z największych eksporterów kawy na świecie.

Kawa, w którą zaopatrzyłem się tym razem znana jest na świecie głównie pod nazwą ‘kopi luwak’ (aczkolwiek to język indonezyjski) lub też – ale to już znacznie mnie rozpowszechniona na świecie nazwa – cà phê chồn (kawa łaskuna) a jej unikalność polega na tym, że produkowana jest z ziaren, które przeszły przez układ pokarmowy zwierzęcia – w Wietnamie jest to łaskun palmowy (znany także jako cyweta azjatycka). Dzięki temu ‘procesowi produkcyjnemu’ i potraktowaniu ziaren kawy przez enzymy trawienne tychże zwierzaków, kawa zyskuje nowy, łagodniejszy, smak. Krzywiącym się w zniesmaczeniu Czytelnikom wyjaśnię jeszcze tylko szybko, że ziarna po wydale… tfu – przejściu przez cały proces produkcyjny, są czyszczone a następnie palone. Uspokojeni? 😉 I teraz najlepsze – to jedna z najdroższych kaw. Oczywiście, jak to z ekskluzywnymi produktami bywa i tu nie brak kontrowersji – dotyczących jakości i etyczności niektórych firm, w których łaskuny trzymane są w urągających warunkach i zmuszane jedynie do ‘produkcji’ kawy. To się podobno zmienia i coraz więcej firm, które prowadzą firmy w bardziej cywilizowany sposób.

Dlaczego być może słyszeliście o ‘kopi luwak’ a nie o ca phe chon? Wcale nie wynika to z jakiś obiektywnych powodów – ani nie jest jakoś smaczniejsza, ani nie jest pierwsza. To bardziej dobry marketing i efekt bycia pierwszym – świat więc usłyszał najpierw to tejże kawie z Indonezji.

Jeśli będziecie mieli kiedyś okazję spróbować – polecam.