Dzisiaj o Korei Południowej, a dokładniej o jej stolicy – Seulu.
Udało nam się wybrać tam całą rodziną przy okazji niedawno zakończonego Złotego Tygodnia, czyli chińskich obchodów święta narodowego. Mieliśmy kilka innych opcji, w tym Japonię, ale padło na Seul z racji tego, że w sumie nigdy tam nie byliśmy (nie licząc moich wcześniejszych przesiadek na tamtejszym lotnisku).
Czasu też nie było za dużo, bo miałem jeszcze jeden wyjazd służbowy do Wielkiej Brytanii, który zazębiał się z początkiem Złotego Tygodnia. Tak więc mój zegar biologiczny dostał trochę w kość. Tyle dobrego, że różnica czasu między Chinami a Koreą to raptem jedna godzina – przynajmniej tutaj nie musiałem się przestawiać. A najlepiej przestawiać się, planując odpowiednio sen i układając harmonogram tak, aby po przylocie przemęczyć się te kilka godzin i pójść spać wieczorem już zgodnie z lokalnym czasem.
Transport
Lot z Szanghaju do Seulu trwa raptem 90 minut. Obywatele Polski nie potrzebują obecnie wizy na pobyty turystyczne do 90 dni (po przylocie otrzymuje się do paszportu naklejkę potwierdzającą wjazd). Wystarczy wypełnić darmową kartę przylotu (Arrival Card / Q-Code), można to zrobić elektronicznie jeszcze przed lotem, podając podstawowe dane: imię, nazwisko, datę przylotu i powrotu, numery lotów oraz adres zakwaterowania w Korei.
Lotnisko w Seulu (Inczon, ICN) jest świetnie zorganizowane. Jeśli macie szczęście i nie traficie na dużą kolejkę, to w ciągu 20–30 minut od wylądowania będziecie już po odprawie celnej, z odebranym bagażem, gotowi na poznawanie kraju.
Do centrum miasta dostaniecie się na wiele sposobów: taksówką, Uberem (obsługującym oficjalne taksówki), lokalną aplikacją Kakao T, autokarem lub koleją. I to ostatnie rozwiązanie gorąco polecam, jeśli chcecie uniknąć niespodzianek na drodze. Za niespodziankę uznaję nagły korek – w taki właśnie wpadliśmy podczas przejazdu z lotniska do hotelu. Choć mimo korka byliśmy na miejscu trochę szybciej niż pociągiem/metrem, to jednak zawsze loteria.
Pociąg AREX kursuje w dwóch opcjach:
All-Stop Train (niebieski): tańsza opcja, zatrzymuje się na każdej stacji, a przejazd do stacji głównej (Seoul Station) zajmuje około godziny.
Express Train (pomarańczowy): szybszy pociąg bez przystanków pośrednich, z numerowanymi, gwarantowanymi miejscami siedzącymi (jedzie się ok 45 minut).
N Seoul Tower górująca nad centralnym Seulem
Ze stacji głównej przesiadacie się w metro i jedziecie docelowo tam, gdzie potrzebujecie. Do poruszania się komunikacją miejską polecam zakup przedpłaconej karty T-money. Kartę kupicie w niemal każdym sklepie spożywczym (CU, GS25, 7-Eleven), natomiast doładować ją najprościej w automatach na stacjach. Kilka poradników internetowych twierdziło, że kartę można doładować bezpośrednio przy zakupie w sklepie, ale mi się to nie udało i zostałem odesłany do automatu.
Metro w Seulu jest sensownie zaplanowane, doskonale oznakowane i nie sprawia żadnych trudności. Przy okazji polecam aplikację Naver Map do nawigacji – działa w Korei o wiele lepiej niż Google Maps i precyzyjnie pokazuje, jak przemieszczać się transportem publicznym.
Mekka zakupowa
Seul zarabia na turystyce ogromne pieniądze, ale trzeba przyznać, że maksymalnie ułatwia turystom wydawanie gotówki. Wszędzie w mieście spotkacie sklepy oferujące procedurę Tax Refund od ręki, bez konieczności marnowania czasu na lotnisku. Kupujesz, pokazujesz paszport i gotowe – podatek zostaje odliczony na miejscu. Jest to niezwykle wygodne i sprawia, że ludzie chętniej zostawiają pieniądze w sklepach.
Korea słynie (przynajmniej w Azji) ze swojej branży beauty i kosmetyków. Jeśli więc, drogie panie, potrzebujecie maseczek, emulsji, toników, kremów czy żeli – nie znajdziecie lepszego miejsca.
Jedno z kilku ‘stoisk’ na lotnisku, gdzie odbiera się swoje ‘tax free’ zakupy
Co do produktów zagranicznych marek, których podatek odbiera się na lotnisku: odbiór zakontraktowanych towarów Duty Free odbywa się bezproblemowo już po odprawie paszportowej, w specjalnych punktach przy bramkach. Obroty z handlu duty free w Korei sięgają miliardów dolarów rocznie i przy takiej organizacji absolutnie to nie dziwi.
Jedzenie
Seul oferuje mnóstwo miejsc ze street foodem, gdzie można spróbować lokalnych specjałów: od krewetek zapiekanych z serem, przez tteokbokki (pikantne kluski z kleistego ryżu w ostrym sosie), chlebek z masłem czosnkowym, po kuleczki ryżowe z serem czy chrupiącego smażonego kurczaka w najróżniejszych panierkach. Wybór jest ogromny – tydzień może nie wystarczyć, żeby spróbować wszystkiego!
Jedzenie w restauracjach było dla mnie nieco większą loterią. Dwa lokalne miejsca ze świetnymi opiniami nieco mnie rozczarowały. Jedna z restauracji specjalizowała się w tradycyjnym makaronie wycinanym nożem (kalguksu) – szczerze mówiąc, nie zachwycił mnie. Podobnie popularna w Korei gotowana wieprzowina krojona w cienkie plastry (bossam) – jak dla mnie była nieco zbyt mdła.
Ale żeby nie było – miłośnicy azjatyckiej kuchni na pewno znajdą tu mnóstwo zachwycających smaków. No i nigdzie nie zjecie takiego kimchi (tradycyjna, fermentowana kapusta na ostro) jak tutaj!
Moje dwie polecajki kulinarne:
BHC Chicken – jeśli szukacie obłędnie chrupiącego kurczaka.
To jedna z klasycznych opcji – mocno serowo-czosnkowa. Smakuje wyśmienicie!
Myeongdong Kyoja – jeśli macie ochotę na wyśmienity makaron i koreańskie pierożki (mandoo). Restauracja wyróżniona jest w przewodniku Michelin, ale to miejsce dostępne dla każdego. Nie płaci się tu za żaden blichtr czy elegancki wystrój, tylko za znakomite jedzenie (a menu jest proste – liczy zaledwie 4 pozycje).
Ta restuaracja ma tłumy przez cały dzień, nam udało się wyrwać wolny stolik ok 15, w drodze do hotelu na zasłużony odpoczynek.
Słowo dla tych, którzy nie ruszają się z hotelu bez kawy: w Seulu kawiarnie są dosłownie na każdym rogu. Tutejszy klasyk to Iced Americano – duża kawa z dużą ilością lodu. Opcji jest jednak znacznie więcej: od napojów kawowych po owocowe herbaty mrożone i na gorąco.
Dla miłośników kawy jest nawet możliwość delektowania się piwem kawowym! To akurat kupione w pobliskim sklepiku spożywczym
Język
Nie znam koreańskiego, więc komunikacja bywała wyzwaniem. Poza większymi sklepami globalnych marek trudno było się czasem dogadać, ale od czego jest mowa ciała i tłumacz w telefonie? Aplikacje do tłumaczenia niespecjalnie przypadły mi do gustu, za to okazało się, że w wielu miejscach można było bez problemu porozumieć się po… chińsku! Jak widać, chiński przydaje się nie tylko w Chinach.
Zwiedzanie
Jeśli miałbym wskazać jedno miejsce w Seulu, które trzeba zobaczyć bez względu na upodobania, byłby to Pałac Gyeongbokgung. To idealne połączenie zwiedzania, żywej lekcji historii i świetnej plenerowej sesji zdjęciowej.
Widok na pałac z jednej z bram, chwilę po ceremonii zmiany warty
Miejsce wygląda niesamowicie, choć zastanawiam się, jak wygląda przy gorszej pogodzie – jak widać nie mu tu żadnej kostki czy kamieni na podłożu
Aby zdjęcia wyszły wyjątkowo, polecam wypożyczenie tradycyjnego stroju (hanbok). Wokół pałacu działa mnóstwo wypożyczalni ze zbliżonymi cenami (ok. 20 000–30 000 KRW za 2 godziny, co w zupełności wystarcza). Mały bonus: osoby w tradycyjnych strojach wchodzą do pałacu za darmo! Wprawdzie bilet wstępu jest symboliczny, a wynajem stroju kosztuje więcej, ale uwierzcie mi – spacerowanie po pałacu w hanboku daje zupełnie inne wrażenia.
Namsangol Hanok Village – pięć odrestaurowanych tradycyjnych budynków koreańskich
Tu zakopana została w 1994 roku kapsuła czasu, która zostanie odkopana na 1000 lecie Seulu (czyli będzie to miało miejsce w roku 2394)
Seoul to też takie wąskie ulice z przebijającymi w tle wzgórzami okalającymi miasto.
To oczywiście tylko jedna z atrakcji. Niektórzy wybierają się do DMZ (strefy zdemilitaryzowanej między Koreą Południową a Północną). Mnie to niespecjalnie pociągało – co jest ciekawego w spoglądaniu na drugą stronę granicy przez lornetkę?
Co ciekawe (a może raczej groteskowe), organizowane są nawet wycieczki do DMZ połączone ze spotkaniem z… uciekinierem z Korei Północnej. Jak na mój gust, to lekka przesada. Może kiedyś robiło to wrażenie, ale dziś coraz więcej osób podróżuje po prostu do samej Korei Północnej (w tym polscy YouTuberzy), zasilając budżet reżimu.
Jakby tego było mało, w grudniu 2024 roku otwarto nową „atrakcję” – kawiarnię Starbucks z punktem widokowym w Gimpo, położoną zaledwie 1400 metrów od granicy. W reklamówkach zachęcano, że przy odrobinie szczęścia można przez lornetkę zaobserwować Północnokoreańczyków przy ich codziennych zajęciach (i że to unikalny i rzadki widok). To nie moje wymysły – to dosłowna treść materiałów promocyjnych. Brakuje chyba tylko pakietu VIP, w którym za dopłatą można by poczuć się jak na safari…
Dla chętnych dostępne są też wycieczki tematyczne i religijne:
Dla muzułmanów: zwiedzanie meczetu w dzielnicy Itaewon (Seoul Central Masjid).
Dla chrześcijan: szlak śladami papieża Franciszka, Sanktuarium Męczenników Jeoldusan (prześladowania katolików w 1866 r.) oraz katedra Myeongdong.
Dla buddystów: wizyta w tradycyjnych świątyniach Jogyesa oraz Bongeunsa.
Podsumowując – na Seul wypada zarezerwować sobie przynajmniej ze 3 dni, żeby zobaczyć główne miejsca. Jeśli myślicie też o zwiedzaniu poza miastem, sugerowałbym rezerwować już pełny tydzień, żeby nie biegać jak kot z pęcherzem. Korea na pewno Was nie rozczaruje, a miłośników azjatyckiego, ostrego jedzenia bez wątpienia do siebie przekona. I co równie ważne – do Seulu dostaniecie się bezpośrednio z Polski (LOT lata zarówno z Warszawy, jak i Wrocławia, a lot trwa ok. 11–12 godzin).














A to piwo kawowe- z polskiego sklepiku??? Takowy tam jest wśród atrakcji???
Stas-z “pobliskiego” sklepiku a nie “polskiego” 🙂
no i – przeczytane z nastawieniem:):) – że jak piwo super to musi być polskie:):)